می دانی محبوب من؟دلم می خواهدکه درعشق توچنان باشم که داستان های عاشقانه شرمنده باشندوبلندای عشق تودرجانم براوج آسمان نیزفخرفروشدومی خواهم که اگرهرزندگی بایدبه رنگی باشد،رنگ من،عشق توباشدواگر جانی رابایدعطری باشد،جان من فقط بوی محبت تورادهد.

زیرباران راه می روم آن چنان که رسم مردمان روزگاراست طراوت عشق تورابه باران مانندمی کنم ولی زودازگفتارخودشرمم می آیدوباخودمی گویم کدام باران می تواندنماینده طراوت وشادابی عشق به توباشد؟اگر قیاسی شایدوباید،باران رابایست باعشق سنجید.درشبی صاف،ستاره های آسمان رامی نگرم ودل به خیال عشق می سپارم،رویاهای کودکانه ام مرابه دنبال یافتن آن ستاره پرنوری که تورامی ماند،ترغیب می کنئاماعشق مواج وخروشان کجاوسوسوی ستاره ای درآسمان هرچقدرهم که زبیاباشدکجا؟

من رابرای عشق تووماندگاری برآن درهرلحظه وزمانی،هزارهزاردلیل است وازآن میان یکی آن است که جان وروح ودلم تشنه ی عشق توست واین آتش درونی راجزآب گورای عشق تودرمانی نیست.

ناابددرجان شیفته ومشتاق من خواهی ماندوترانه های جان من همگی نغمه های عشق توست.

                         ماه من تومراداری ومن هرشب وروزآرزویم خوشبختی توست.